Podobnie jak pomidory i ziemniaki bakłażan należy do rodziny psiankowatych (Solanaceae). Warzywa te rosną w sposób podobny do pomidorów, a więc zwisając z winorośli rośliny. Bakłażan ma ciemnofioletową, błyszczącą skórkę, pod którą ukrywa się kremowy, gąbczasty miąższ wypełniony małymi, jadalnymi nasionami. Warzywo to jest uprawiane w Indiach i Chinach od ponad 1500 lat. Stamtąd przywędrowało wraz z muzułmanami na Bliski i Daleki Wschód, a potem na południe Europy i ku wybrzeżom Morza Śródziemnego.

Oprócz klasycznej fioletowej odmiany bakłażany są dostępne w innych kolorach, w tym: lawendowym, nefrytowym, pomarańczowym i żółtym, a także w różnych kształtach i rozmiarach. Najpopularniejsza odmiana bakłażana przypomina wyglądem, duże, gruszukowate jajko, stąd amerykańska nazwa „eggplant”.

Bakłażany są doskonałym źródłem błonnika pokarmowego. Oprócz niego zawierają też sporą dawkę witamin B1 i B6 oraz potasu. Ponadto są bogate w minerały: miedź, magnez i mangan.

100 g surowego bakłażana to zaledwie 15 kcal, choć często są przyrządzane z dużą ilością tłuszczu, co znacznie zwiększa kaloryczność. Można je jeść po obróbce termicznej – zazwyczaj są duszone lub pieczone.